We herkennen iets vaak aan wat zichtbaar is én aan wat past bij het beeld dat we er al van hebben. Zo ook bij autisme: moeilijkheden met oogcontact, moeite met veranderingen, een sterke fascinatie voor treinen … Maar wat als dat beeld van autisme gebaseerd is op een specifiek deel van de populatie, en dan met name op hoe autisme zich bij jongens en mannen manifesteert? Autisme wordt bij vrouwen minder vaak en gemiddeld later herkend dan bij mannen. Daar zijn verschillende mogelijke verklaringen voor, van biologische en genetische factoren tot maatschappelijke verwachtingen en verschillen in hoe autisme zich kan uiten.

Wanneer we aan de ziekte van Huntington denken, denken we vaak aan de typische motorische symptomen: onwillekeurige bewegingen, problemen met de coördinatie, later ook spierstijfheid, traagheid en moeilijkheden met lopen of slikken. Toch is Huntington veel meer dan een bewegingsstoornis. De ziekte heeft ook gevolgen voor het cognitief functioneren, de emotieregulatie en het sociaal functioneren. Voor mensen met Huntington en hun naasten zijn het vaak deze minder zichtbare veranderingen die in het dagelijks leven bijzonder ingrijpend zijn.